Onze vrije dag in Barcelona.
Wij waren al lang van plan de Casa Battlo te bezoeken waarvan wij op woensdag alleen de voorgevel konden bewonderen. Wij willen ook met de tweede busroute meerijden (was het de rode of de blauwe ???) en boven op de berg van Montjuic de Fúndació Miró bezoeken en ook misschien langs de haven slenteren en de Aquarium zien.
Omdat Toby ons er op attent maakt dat de Casa Battlo al om 14.00 uur sluit, besluiten wij er meteen naartoe te lopen. Het is ten slotte erg mooi weer. Er wordt ijverig in alle straten verbouwd, aangebouwd, verbeterd; de stratentegels zelf, op een hexagonaal model geïnspireerd door Gaudi, worden van de grond gelicht om plaats te maken voor gapende gaten. Je hebt niet de indruk een Mediterraan land te zijn.
De Barcelonees blijkt een grote voorliefde te hebben voor het bouwen. Geen wonder dat de Sagrada Familia (begonnen in 1895) nog steeds in de steigers staat en naar verluid er nog enkele jaren in zal blijven. De Casa Battlo is te vinden in El Eixample, de uitbreiding van Barcelona eind van de XIXe eeuw. Op enkele honderden meters, langs de Passeig de Grácia werden drie huizen gebouwd in het begin van de XXe eeuw door drie beroemde architecten. Montaner, Cadafalch en Gaudi. Gaudi heeft met de Casa Battlo een "fairy tale" huis gebouwd met lieve plekken (de mooie, levendige kleuren van de trencades op de gevel), spookachtige beenderen als middenzuilen van wijde open gaten, frivole balkons in de vorm van maskers en boven alles een groen?blauw, glossy draak zonder kop liggend op het dak. Als toefje op het gebak het torentje met een bolvormige kruis.
De 'étage noble' is bereikbaar door een eiken trap die vergeleken wordt met het skelet van een dinosauriër. Nergens een rechte lijn. De trap wentelt omhoog tot aan de entree naar een kleine zaal met de vermaarde ingebouwde openhaard met twee zitjes in koperkleurige keramiek.
Gaudi was niet alleen een visionair op het gebied van de modernistische stijl, hij heeft ook praktische oplossingen toegepast die hij uitvoerde in de mooiste materialen; zoals een centrale patio met tegels bekleed die bijna wit beneden tot donkerblauw boven zijn en ervoor zorgen dat de verdiepingen stelselmatig worden verlicht. In de salon, openen grote verticale schuifpuien op de Passeig de Gracia, In het houtwerk is er een ingenieus ventilatiesysteern aangebracht die men in de deuren terugvindt. De gewelfde eiken deuren zijn met kleurrijk glas in lood versierd, het plafond is een draaikolk met in het midden een kroonluchter. Op dezelfde etage is een groot terras/ombrarium? waar vandaan men de versierde schoorstenen op tiet dak kan zien. Helaas niet van dichtbij omdat de derde en vierde verdiepingen bewoond blijken. A témoin de oudere dame die de was op een balkon ophangt.
Dan op weg naar de middeleeuwse wijk La Ribera waar wij de Palau de la Musica Catalana willen bezoeken die wij ook vluchtig hadden gezien. Het is ook gesloten en pas om 3 uur weer te bezichtigen. Ondanks een copieus ontbijtbuffet hebben wij al trek en zoeken wij naar een eetgelegenheid in de Sant Pere wijk, om te ontdekken dat er in de directe omgeving van de Palau geen café of restaurant is. In deze handelswijk met smalle straten zijn er ontelbare winkels met vitrines die niet voor particuliere kopers bestemd zijn maar voor de "vente en gros". Eindelijk ontdekken wij een klein restaurant zonder uitgebreide kaart waar wij van de locale gebraden worst met witte bonen en deegkroketten genieten. Bepaald geen lichte maaltijd!
De Palau de la Musica is een modernistisch gebouw van Montaner (dus niet Gaudi) met een overvloed aan mozaïeken op de muren (mooie Jugendstil dames, half in reliëf, half in mozaïek, die de Kunsten voorstellen prachtige bloemen van alle soorten op de kolommen) en in de grote zaal een adembenemende glas?in?lood (omgekeerde) koepel die de zon voorstelt. Aan beide zijden van de scène zijn twee uitbundige Wagneriaanse sculpturen met op hol slaande paarden en met lansen uitgeruste jonge helden. Helaas (voor ons) is de rondleiding in het Spaans. Voor de Engelse versie hadden wij er in de ochtend moeten zijn. Gelukkig werd vóór de rondleiding als introductie een stomme film getoond. Geen tijd voor een bus~tour, Moe maar aangenaam volgepropt met "cultuur' keren wij terug naar ons comfortabel hotel "Duques de Bergara".
Lucienne & Philemon Glaude.
